شعر : قیافه ی مرا قافیه کند
به نقاش بگویید
قیافه ی مرا قافیه کند قلم در دستان بگذارد و چشم ها را بی ریا کشد چهره ام را جوری به تصویر آرد که گویی لبخند سال هاست با گریه رفیق است به نقاش بگویید نوشته ای را بر سنگم حک کند که شعور سنگ آن را بخواند شعور سنگ آن را بداند حک کند احساسی را که خاک را احساس میکند و عاطفه ای را که هرگز دو رنگ نیست به نقاش بگویید قیافه ی مرا قافیه کند . کلمات کليدي : ارسال شده در مورخه : چهارشنبه، 17 تير ماه ، 1388 توسط zare
مرتبط با موضوع : قطعه ادبی : انسان فرزند طبیعت [چهارشنبه، 19 اسفند ماه ، 1388] قطعه ادبی : کران بیکران [چهارشنبه، 19 اسفند ماه ، 1388] قطعه ادبی : من, دریا, آسمان [چهارشنبه، 19 اسفند ماه ، 1388] قطعه ادبی : آواز را بخواه [چهارشنبه، 19 اسفند ماه ، 1388] قطعه ادبی : آبی [چهارشنبه، 19 اسفند ماه ، 1388] شعر : ای علی! ای خوب، ای تنهاترین [چهارشنبه، 17 تير ماه ، 1388] شعر : امروز با حافظ [چهارشنبه، 17 تير ماه ، 1388] داستان کوتاه : قضاوت قورباغهای [چهارشنبه، 17 تير ماه ، 1388] ادبی : شعر [چهارشنبه، 27 خرداد ماه ، 1388] داستان کوتاه : زندگی در جزیره [چهارشنبه، 27 خرداد ماه ، 1388]برای استفاده از سرویسهای مخصوص کاربران عضو فرم عضویت را تکمیل نمائید . |
امتیاز دهی به مطلب
تعداد آراء: 0 انتخاب ها
|